Gatunek parasolowy to gatunek, którego ochrona ma zapewnić ochronę dużej liczbie współwystępujących gatunków. Koncepcja ta została zaproponowana jako sposób zarządzania ekosystemami i ochrony większej liczby gatunków poprzez skupienie się na ochronie potrzeb tylko jednego z nich. Ekosystemy są jednak złożone, dlatego jeden gatunek może nie wystarczyć, zwłaszcza gdy chodzi o „parasole łączności krajobrazowej”. Zajęliśmy się tą kwestią w naszym niedawno opublikowanym artykule, który streszczamy poniżej w dziewięciu punktach.
1. Obszary chronione nie są wystarczające do zapewnienia ochrony procesów ekologicznych. Potrzebujemy „Połączonych Krajobrazów”.
2. Łączność krajobrazowa bywa często modelowana dla jednego lub kilku gatunków w oparciu o kilka cech historii życiowej. Zwykle są to gatunki charyzmatyczne o dużych rozmiarach ciała, na przykład słonie lub duże drapieżniki, takie jak niedźwiedzie brunatne.
3. Kilka badań wykazało, że potrzebujemy wielu gatunków. Stawiamy pytanie, które z nich i gdzie.
4. Opracowaliśmy podejście, aby zrobić dokładnie to. Wykorzystując Europę kontynentalną jako przykład, modelowaliśmy łączność dla 24 gatunków ssaków w 13 biomach geograficznych i 36 zagnieżdżonych ekoregionach.
5. Stwierdziliśmy, że w większości biomów geograficznych wytypowanych zostało wiele gatunków. Istnieje dość duża różnorodność gatunków wybranych jako „parasole łączności”, a zestaw gatunków różni się w zależności od regionu.
6. Wybór parasoli łączności zależy od skali. W większych regionach (biomach geograficznych) wymagana była większa liczba gatunków niż w mniejszych ekoregionach. Również tożsamość gatunków różniła się w obu skalach.
7. Nie ma jednego gatunku, który byłby parasolem łączącym w całym swoim zasięgu. W tym kontekście, jeden rozmiar jednak nie pasuje do wszystkiego.
8. Postawiliśmy pytanie, jakie mogą być wzajemne oddziaływania krajobrazu i cech gatunków wytypowanych jako parasole łączności. Okazuje się, że cechy wybranych gatunków w krajobrazach o mniejszym wpływie człowieka różnią się od tych w bardziej pofragmentowanych krajobrazach.
9. Podsumowując: uwzględnienie wielu gatunków, nie tylko w odniesieniu do ich cech, ale także w odniesieniu do skali i właściwości krajobrazu, może być kluczem do wyłonienia parasoli łączności, które będą lepiej reprezentować potrzeby całych zbiorowisk gatunków.
przez Nuria Selva